piękne lata,
tak
beztrosko było,
zła diagnoza,
wszystko
się zmieniło.
Trudne chwile,
które
wciąż pamietam,
niby byłam,
lecz
jakaś zaklęta...
Niby żyłam,
lecz
co to za życie...
wciąż
kochałam
po cichu i skrycie.
Twoja dusza
odeszła
do Boga,
w moich oczach
pozostała trwoga.
W moim sercu
miłość pozostała,
taka wielka
i taka dojrzała.
Byłam z Tobą,
brałam Cię
w ramiona,
taka cicha,
taka zatrwożona.
W naszych rękach
świeca zapalona,
z nami Dzieci
i Tyś
przy nas konał...
Pożegnanie,
jakbym
była w matni,
gdy widziałam
Twój oddech
ostatni.
Nagła cisza,
cisza wymodlona,
już nie weźmiesz
nas w swoje ramiona.
Kochanemu mężowi - Ula
dn.04.03.2015r.
autor - jadwiga Urszula Szczęśniak
(obrazek z internetu)
