BOCIANY - ZABIERZEWO - wspomnienia

Moja wieś rodzinna,
krajobraz mi znany.
Pamiętam w niej wszystko,
najbardziej bociany.

Klekoczące boćki na dachu sąsiada.
On przyleciał pierwszy
i gniazdo układał.

Potem swą wybrankę  klekocąc przywitał.
Jaką miała podróż?...
też ją o to pytał.
Pytał ją o gniazdo, czy się jej podoba
a może potrzebna tu jakaś ozdoba?

Może chce odpocząć po długiej podróży?
Pokazał jej tęczę
dziś po wielkiej burzy.
Pokazał jej stawy i żabki na łące,
żurawie pod lasem, zachodzące słońce.

I pracę rolnika, który pole orze,
sarny na polanie, żagle na jeziorze.
Szybując pod niebem oglądali chmury,
patrzyli na gniazdo, podziwiali z góry.

A potem już wspólnie na jajach siedzieli.
Mieli dwójkę boćków z nimi odlecieli.
Przed wielką podróżą mieli wspólne loty,
uczyli ich latać, mieli wsi obloty.

I znów wielka podróż - podróż w świat daleki.
Przekroczą granice, góry, morza, rzeki.
I do dzisiaj słyszę ich gromkie klekanie,
gniazdo na stodole, jajek wysiadanie.

Pozostał w pamięci
krajobraz mi znany.
Pamiętam
tam wszystko,
najbardziej
- bociany.

dn.11.06.2015r.
autor-Jadwiga Urszula Szczęśniak
(zdj.pixabay)

ŻURAWIE - ZABIERZEWO - wspomnienia

Dziś jestem wzruszona
o żurawiach piszę.
Widzę je na niebie,
odgłosy ich słyszę.

Do nas one wiosną
"kluczem” powracają.
Włączyły swe trąbki,
pięknie nas witają.
Tchu mi brakowało
tak je podziwiałam.
„Płynęły” po niebie,
chusteczką machałam.

Ich lot jest podobny
do lotu bociana.
Mogę je podziwiać
 od rana do rana.
Teraz już są u nas,
będą miały gody.
Połączą się w pary,
czekają na młodych.

Widzę hen pod lasem
 ich taniec godowy.
Tak tańczą dostojnie
unosząc swe głowy.

Tak cudownie tańczą
aż mi dech zapiera.
Jak  „Jezioro łabędzie”
„Bolero” - Ravela.

Żurawia wybranka
jest na całe życie,
 wysiadyją jaja
potajemnie, skrycie.
Gdy nadchodzi jesień
w grupy się zwołują
i do ciepłych krajów
„kluczem” odlatują.

Dziś moje wzruszenie
dosięga zenitu.
W żurawim odlocie
jest tyle zachwytu.
Znów na pożegnanie
chusteczką machałam.
Już wtedy w dzieciństwie
żurawie kochałam.

Kochałam bociany
brodzące po stawie
i majestatycznie
lecące żurawie.

dn.16.06.2015r.
autor-Jadwiga Urszula Szczęśniak
(obr.pixabay)

KASZTANKOWA JESIEŃ

Są na drzewach jeszcze liście,
przyszła do nas uroczyście.
Uśmiechnięta i dojrzała,
szła po polach i śpiewała.

Przycupnęła hen na łące,
słyszy żabki rechoczące.
Srebrny welon rozłożyła
do pajączków była miła.

Las grzybami zasypała,
jest przepiękna, niebywała.

Choć na drzewach wciąż zielono,
ona kłania już się klonom.
I przygląda się kasztanom,
czy w konarach nie zostaną?

Kasztan boi się gdy leci,
że uderzy może dzieci.
Że kolcami je ukłuje,
trzęsię się i podryguje.

Gdy na ziemię już upadnie,
w trawce się układa ładnie.
Albo skryje pod liściem,
wybarwionym - oczywiście.

Gdy słoneczko pięknie świeci,
idą po kasztanki dzieci.
Cieszą się, gdy je zbierają
i się do nich uśmiechają.

Bo kasztany i żołędzie
są potrzebne
dzieciom wszędzie.
Nazbierała mała Ola
i zaniosła do przedszkola.



Mały Franek, Jaś wesoły
też  zaniosą je do szkoły.
Będą robić pajacyki
i  ułożą je w koszyki.

dn.28.09.2015r.
autor-Jadwiga Urszula Szczęśniak
(obrazek z Internetu)